عصری عجالتآ به شور و هیجان مو به مو این شعر را بخوان این شعر را پشت و رو از انحنای قوسِ ماهی که خون ریز تر صد عشوه زیر پلک آن چشمِ بی آبرو ابروت از میانِ آن چهره در می رود.... مانند تیغ تشنه ای می بُرد از دو سو ضرب هزار در هزاره ی کبوتر کُشی قرنی که قرن تو و تمدن -قرن گفتگو- آن دوربین را بچرخان بر صحنه ی... انگشتِ عاریه ای که بر لبانِ چاقو ذبح پرنده...کات...ب غ ب غ غ ب ب ب غ ب غ لکنت گرفته این سکانس بغو بغ بغو بگذار حرف آخرم را بگویم غزل ..... -حرفی که گیر کرده چون استخوان در گلو- ابری که برف تیره باریده باشد تویی ابری سفید که سیاهی ببارد از او آویز بامهای جهان گریزانم از... مردم تفنگ با این دو چپه گیسو جنگل پیاده رو خیابان و حالا منم در کوچه های شهر با چرخ دستی و لبو گفتم که شعر را بخوانی و شاعر شوم آخر به گور می برم نعشِ این آرزو
|+| نوشته شده توسط
حمزه اولاد در یکشنبه سوم آذر 1387
|
